Druga edycja festiwalu filmów LGTB swoim repertuarem odciąga z przeglądu pasjonatów kina, skupiając tym samym uwagę na podanej w złym stylu tematyce. Próba uczynienia mainstreamowym tematyki mniejszościowej już w samym swoim założeniu nosi ze sobą pewną sprzeczność, która w przypadku kilku filmów przeglądu przeradza się w śmieszność. Percepcyjne i estetyczne przyzwyczajenia do uczestnictwa w awangardowej i eksperymentalnej uczcie co prawda zostały przekroczone, jednak zderzyły się z brutalną popkulturową rzeczywistością.
W Gdańsku widzowie mieli okazję zobaczyć 6 filmów, których główną osią narracyjną była kwestia mniejszości seksualnych. Dobrym i obiecującym akcentem okazał się premierowy 80 dni. Baskijska, uciekająca od czarno – białych rozwiązań fabularnych opowieść o odzyskanej po latach miłości, wyróżniała się na tle reprezentacyjnych dla cyklu pozycji. Film ukazał problem uśpionej miłości, abstrahując od płci, kontekstu kulturowego czy polityki. Przedstawiony za jego pomocą tragiczny w zasadzie konflikt pomiędzy pragnieniem zaspokojenia swoich pragnień (związanie się z kobietą) a obiektywną słusznością (pozostanie z mężem) przenosi temat na poziom uniwersalny.
Ucho Gdynia Gazeta Świętojańska
Trailer filmu: 80 dni.Jeśli masz kłopoty z „odpaleniem” filmu, wejdź tutaj
Kolejne obrazy, uwięzione zarówno w jednowymiarowej problematyce, jak i społeczno – politycznym tle, przybliżały się do nieudolnego (zarówno w formie, jak i treści) zaprezentowania wycinka rzeczywistości. Słaby technicznie, jak i fabularnie Od początku do końca, jeszcze wtedy wydawał się być dopuszczalną na każdym przeglądzie wpadką. Kontrowersyjna moralnie opowieść (będąca pod względem fabularnym bardzo dobrym puntem do pogłębienia problematyki) o związku dwóch przyrodnich braci, nieprzekonywująco ukazywała po prostu ich perypetie. Dziecięca bliskość, ujawnienie uczuć (dosłowna, komediowa dla większości scena odsłaniania przed sobą wszystkiego), love story oraz główny konflikt – niemożność bycia razem, nasuwały na myśl rozwiązania scenariuszy telenoweli.
Kolejne dni przeglądu nie pozostawiły złudzeń, co do stylu prezentowania tematyki LGTB, a zarazem niepisanej myśli przewodniej festiwalu, która sprowadza się do powszechnej dla kultury współczesnej banalizacji. Niewidzialny świat to pierwszy z filmów duetu producencko – reżyserskiego, który w życiu prywatnym wychowuje obecnie dwóch synów. Shamim Sarif oraz Hanan Kattan założywszy wspólnie firmę Enlightenment Productions postanowiły podzielić się z szerszym gronem odbiorców arkanami swojego związku (w pokazywanym trzeciego dnia przeglądu filmie – Nie potrafię inaczej) lub w familijny sposób opowiedzieć o trudach miłości z Dalekiego Południa. Niewidzialny świat jest opowieścią, której tłem podkreślającym trudność relacji bohaterek jest sytuacja polityczna. RPA w czasach apartheidu posłużyć by mogło za dodatkowe tło interpretacyjne, gdyby twórczynie były w stanie posłużyć się metaforą. Zamiast tego otrzymaliśmy kolejny obraz, który bez problemu można by obejrzeć po codziennym wydaniu Wiadomości. Nie potrafię inaczej to jakby angielski, uwspółcześniony sequel perypetii z RPA. Tym razem osią dramaturgiczną, uniemożliwiającą bohaterkom być ze sobą, są różnice religijno – kulturowe (jedna jest chrześcijanką, druga muzułmanką). Również w tym wypadku okazał się to być jednak tylko pretekst do ukazania osobistej love story. Niczym sfilmowany pamiętniczek film pary producencko – reżyserskiej prezentuje widowni sekrety ich własnego związku, zakończonego oczywiście happy endem. Dodać można, że w obu filmach grają te same, posiadające wdzięk naturszczyków, aktorki.
Scena z filmu Nie potrafię inaczej
Paradoksalnie przyjemnym akcentem okazał się być film ukazujący istotne zjawisko społeczne, jakim jest kryptohomoseksualizm. Ważny temat nie został potraktowany w błahy sposób, co okazało się być istotne dla jakości, i pozytywnie wyróżniające się na tle całości prezentowanego repertuaru, a sam film zyskał przy tym na prawdziwości. Brutalność tematyki filmu Braterstwo skontrastowana została z subtelnością relacji homoseksualnej, tym bardziej uwydatniając trudności i problematykę jej zaistnienia. Kryptohomoseksualizm wydaje się być istotnym zjawiskiem społecznym, szczególnie dla struktur posiadających ściśle wytyczone normy i zasady; socjolodzy i psycholodzy badają przypadki występowania zjawiska w Kościele, czy w wojsku. Im silniejsze są normy próbujące regulować naturalne skłonności, tym skrajniejsze wydają się być normy sankcjonujące przekroczenie reguł. Nie inaczej zostało ukazane to w filmie Braterstwo, gdzie tłem do podobnych rozważań stało się środowisko współczesnych neonazistów. Zderzenie ideologii, kultu czystości i męskości z potrzebą bliskości i zrozumienia, nie mogło skończyć się happy endem. Otwarta konstrukcja zakończenia filmu pozostawiła jednak miejsce na dopowiedzenia.
Ucho Gdynia Gazeta Świętojańska
Braterstwo(2009, En Subs).Jeśli masz kłopoty z „odpaleniem” filmu, wejdź tutaj
Kropką nad "i" dla festiwalu, jak również pozostawionego po nim wrażenia, okazało się być premierowe Buforowanie. Film utrzymany w przemłodzieżowej, pełnej gagów konwencji rodem z filmów serii American Pie, bynajmniej nie „Starał się pokazać, że współczesne kino queer wychodzi poza seksualność człowieka, poruszając problemy nietolerancji, tożsamości, rasizmu i hipokryzji”, jak chcieliby organizatorzy. Film przedstawiający perypetie młodych ludzi poszukujących sposobu na zarobkowanie, może za to pretendować do kategorii soft porn zarówno pod względem formy, jak i treści.
Na pytanie postawione przeze mnie we wstępie o zasadność zbanalizowania filmu tylko po to, aby uzyskać efekt popularności, odpowiadam stanowcze NIE, ale może tylko dlatego, że lubię oglądać filmy. O tym, że można nie przekraczać granicy kiczu, mówiąc o istotnych sprawach, nie trzeba nikogo przekonywać. Pozostaje kwestia zmniejszenia wyraźnie rysującej się granicy na linii bycia wartościowym a popularnym, lecz jest to kwestia, która póki co tylko nielicznym się udaje. Na pewno nie należy uczyć się tego z telewizora.
Przegląd filmów LGTB, klub Żak, 1-3 kwietnia 2011
